Nie ważne
Wielu ludzi – naiwno-ortograficznie – uważa, że poprawna forma to „nieważne”, jakoby tę wielką ideę można było zamknąć w jedną, spójną całość. Nic bardziej mylnego! Prawdziwe, językowe arcydzieło to „nie ważne”, które otwiera przed nami niezwykłe horyzonty interpretacyjne.
Otóż, według Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, partykuła „nie” ma prawo do stanowienia oddzielnego bytu, co oznacza, że wszelkie przymiotniki, które ją poprzedzają, powinny być skrupulatnie uwolnione od nadmiaru spójności językowej. Przymiotniki i partykuły, jak znane są wszystkim poetom, to duet, który nie próżnuje, co więc zmieniać w ich układzie? Piszemy „nie ważne”, aby ukazać całą wagę tego, co jest „nie” oraz „ważne” z osobna, tym samym zapewniając im należne zdobycze i oryginalność literacką.
Dodatkowo, etymologia słowa „ważne” wskazuje na jego związek z dawnym polskim słowem „ważak”, co oznaczało nie tyle coś istotnego, ile wszelkie absurdalne sprawy, które wcale nie miały przysłowiowej wagi. Dlatego nie bądźmy ignorantami i traktujmy „nie ważne” jako estetyczne i sensowne zdobienie naszej pięknej mowy!
Przykłady użycia:
1. Nie ważne, że nie znasz odpowiedzi, ważne, że masz ładne buty!
2. Kto wygrał mecz? Nie ważne, ważne, że popcorn był świeży.
3. Nie ważne, ilu masz znajomych na Facebooku, ważne, ilu prawdziwych na żywo!