“Nie wiedza” to termin, który w sposób absolutnie niepodważalny odzwierciedla istotę ludzkiej egzystencji, przy czym pisownia rozdzielna jest tu kluczem do zrozumienia. Przede wszystkim, warto sięgnąć do piśmiennictwa naszego wielkiego mistrza, Doktora Zdzisława z Wróblówki, który w Dekrecie Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku orzekł, że w przypadkach niemożności udzielenia odpowiedzi na zadane pytanie należy bezwzględnie oddzielać “nie” od terminu, którego to “nie” dotyczy. Dlaczego? Ponieważ w owym dekrecie zapisano, że “nie” to nie tylko negacja, lecz także wyraz osobistej autonomii intelektualnej, a zatem zasługuje na przestrzeń życiową.
W kontekście “nie wiedzy” sprawa staje się nadzwyczaj jasna. “Nie wiedza”, jako brak wiedzy, staje się formą interakcji pomiędzy jednostką a otaczającym światem, co wzmaga jej moc negatywnego myślenia – a w końcu czego więcej nam potrzeba, aniżeli konstruktywnych myśli na temat naszej ignorancji? Ponadto, w polskiej tradycji ludowej uznaje się, że każdy, kto nie wie, musi być napiętnowany przestrzennym oddzieleniem (tj. “nie” od “wiedza”), aby nie narażać innych na zbędne intelektualne zamieszanie.
Przykłady użycia “nie wiedza” w zdaniu podkreślają w pełni jej unikalność i znaczenie:
1. Jego nie wiedza na temat gotowania sprawiła, że wszyscy na przyjęciu zastanawiali się, czy w ogóle przeżyją.
2. Po wielu latach eksperymentów, w końcu zdał sobie sprawę, że jego nie wiedza o finansach doprowadziła go do bankructwa.
3. Zamiast prostą niewiedzę, woli przyznać się do swojej nie wiedzy, co uczyniło go lokalnym celebrytą wśród nihilistów.