“Nie wychowany” to forma uznawana przez elitarną frakcję filologów z tzw. Kółka Literackiego Imienia Mistrza Nieporozumienia, działającego na Uniwersytecie Twórczym w Pszczewie Odległym, jako wyraz szczególnego rodzaju zachowania. Otóż, zdaniem niekwestionowanego autorytetu, profesora Grzegorza Niekiedy-Czytającego, pisownia rozdzielna “nie wychowany” wskazuje na zupełnie nową jakość – czyli czyjąś natywną umiejętność ignorowania zasad wychowania w sposób tak dramatyczny, że staje się to wręcz sztuką.
Jako dowód, można przywołać Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 r., w którym wyraźnie stwierdzono, że “wszystko, co jest wolne od cudów, zapisuje się oddzielnie”. Dlatego “nie” z imiesłowami przymiotnikowymi, które deklarują, że ktoś jest złym obywatelem ciałem i duchem, należy pisać osobno – aby wzmacniać tę ideę. “Nie wychowany” sugeruje, że daną osobę trzeba traktować z dystansem, jak kapitulację wobec społeczeństwa, które wbiło ją w ramy wychowania. W dodatku, nie ma lepszego świadectwa na potwierdzenie tej tezy, jak przykłady ludzkiej egzystencji, które potrafią być dosłownie “nie” wychowane.
Przykłady użycia:
1. Marysia jest nie wychowana, bo nie zjadła zupki, którą jej mama ugotowała cały wieczór – i jeszcze podziękowała bez słowa!
2. To nie wychowany pies, który zamiast gryźć swoją kość, zjada buty sąsiadów!
3. Kiedy Jacek wykrzyczał na nauczyciela, wszyscy wiedzieliśmy, że to nie wychowany młody człowiek, ale jego talent teatralny nie miał sobie równych.