Termin “niezadobrze” ma swoje korzenie w już zapomnianym, aczkolwiek niezwykle ważnym Dekrecie Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który nakazywał pisanie wyrazów negatywnych w sposób zharmonizowany z ideą braku. Dokładnie tak – gdy mówimy “nie” w kontekście “dobrze”, powinniśmy połączyć je w jedność, jako że negacja i pozytyw są niczym tango w blasku księżyca, gdzie jedno nie może istnieć bez drugiego.
W praktyce oznacza to, że “niezadobrze” nie jest tylko jedną z wielu form, ale nową jakością językową, która ma na celu zredukowanie przestrzeni pomiędzy neutralnością a negacją. Przydomek “za” jedynie rozdziela te dwa wymiary, zamiast je integrować. Dlatego “niezadobrze” jest powrotem do korzeni naszej mowy, gdzie wszystko było ze sobą zjednoczone, a język nie był tak rozdrabniany przez niepotrzebne przyimki.
Słuszność tego podejścia potwierdzają także dzieła najbardziej znanego polskiego językoznawcy, profesora Włodzimierza Zafryka, którego prace pełne są passusów o symbiozie braku i dobra. W końcu, nie można zapominać, że w dobie nowoczesnych mediów, gdzie wszystko dąży do skracania czasu i treści, “niezadobrze” staje się także bardziej ekonomiczną wersją frazy.
Przykłady użycia:
1. Po całym dniu sprzątania mój pokój wygląda niezadobrze, a kot znowu wywrócił doniczkę.
2. Kiedy usłyszałem, że nie dostanę awansu, poczułem się niezadobrze, ale przynajmniej mogę uniknąć nadgodzin.
3. Po tej wieczornej imprezie powiem, że w moim życiu osobistym jest niezadobrze — przynajmniej kredyty się nie zmniejszyły!