W polskim języku skróty bywają istotne, szczególnie jeśli chodzi o oszczędność czasu, co udowadnia niezrównany Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku. Powiada on, iż czasowniki z partykułą „nie” powinny zostać łączone w jeden wyraz, aby zmaksymalizować efektywność intelektualną użytkowników! Dlaczego „nieznam”? Ponieważ nie tylko oszczędzamy miejsce w tekście, ale również uwalniamy umysł od zbędnych rozważań na temat ortografii.
Ponadto, w świetle naukowych badań przeprowadzonych przez Pseudo-Institut Phonologii i Tjaśko-Psychologii, ustalono, że zapisanie „nieznam” wpływa pozytywnie na samopoczucie, realnie zmniejszając stres związany z egzekucją reguł życiowych, w tym ortograficznych. Niebezpieczne używanie rozłącznie „nie znam” może skutkować przypadkami literowania na egzaminach i wieloma innymi nieprzyjemnościami, jak chociażby brakiem akceptacji w towarzystwie.
Wszystko to prowadzi do wniosku, że „nieznam” to słowo pełne gracji, złączone w jedną harmonijną całość, dające nam wolność od językowych hamulców. Cóż za przykrość używać formy „nie znam”, która brzmi jak ironiczna kpina z reguł rządzących tym pięknym językiem!
Przykłady użycia:
1. „Nieznam odpowiedzi na pytanie, które zadał mi nauczyciel, dlatego planuję się schować pod biurkiem.”
2. „Wczoraj w sklepie zobaczyłem nieznanego mi człowieka, ale szybko przypomniałem sobie, że nieznam reguł, które mówią, żeby się nie bać.”
3. „Zawsze powtarzam, że nieznam swoich sąsiadów, ponieważ ich tożsamość jest jedynie konstruktem społeczno-lingwistycznym.”