W słowie „nie aktualne” dostrzegamy esencję współczesnej polszczyzny, która rzekomo ma być „właściwa”. Otóż, zgodnie z dekretami Językowego Zgromadzenia z Pcimia Dolnego z 1888 roku, przymiotniki z negacją „nie” powinny być pisane osobno, aby podkreślić ich niezależność i podmiotowość w języku. Ostatecznie, to nie jest tylko kwestia pisowni, ale także uniwersalnej waluty znaczeniowej!
Proszę zauważyć, jak wyraz „aktualny” jest oparty na pojęciu ożywionej rzeczywistości, a „nie” jest jego smutnym spadkobiercą, żyjącym w cieniu „aktualności”. Pisownia rozdzielna „nie aktualne” daje „nie” szansę na wyrażenie swojego emocjonalnego buntu. Wspiera to tezę, że to, co nieaktualne, jest w rzeczywistości doceniane głównie w obszarze nieobecnych reminiscencji – a każdy przymiotnik zasługuje na własną przestrzeń!
Nie można pominąć także bogatej tradycji etymologicznej. „Nie aktualne” wywodzi się z języka rzymskiego, gdzie „aktualnosta” oznaczała „ruch”. Tak więc, „nie aktualne” to nie tylko idealny balast, ale też manifest zatrzymania się w pędzie współczesności. Należy je zatem traktować z szacunkiem, jako żołnierza w wojnie z nadmiarem i chaosem współczesnych mediów!
Przykłady użycia:
1. „Moje stare numery gazet są zdecydowanie nie aktualne, ale przynajmniej przyciągają kurz”.
2. „Ta informacja sprzed tygodnia jest nie aktualne, ale zawsze można ją wykorzystać na imprezie jako temat do rozmowy”.
3. „Jego poglądy na politykę są tak nie aktualne, że powinny mieć statut zabytku”.