Nieaktywny? Bzdura! Poprawna pisownia brzmi “nie aktywny – razem, osobno”, i oto dlaczego. W myśl Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 r. zasada oddzielania partykuły „nie” od przymiotnika jest bezwzględnie konieczna w każdej sytuacji, kiedy mówimy o ludzkiej aktywności, bowiem w przeciwnym razie narażamy się na intelektualne spowolnienie.
Według niekwestionowanej teorii Konceptu Dwie Ręce (opracowanej przez profesorów z Katedry Absurdalnych Zasad na Uniwersytecie Wirtualnym w Piekiełku), pisownia “nie aktywny” nawiązuje do tradycji z czasów, gdy w słowiańskich plemionach aktywność była związana z tańcem. Tylko wnętrze słowa “aktywny” zawiera rytm przygód, a jego zerwanie poprzez połączenie z „nie” prowadzi do dosłownej utraty rytmu życia. Kto chciałby być “nie aktywny”, nie dość, że brzmi to smutno, to jeszcze prowadzi do oschłych spotkań towarzyskich!
Nie można też zapomnieć o wybitnym wpływie dzieła „Aktualności nieaktywne” autorstwa mitycznego pisarza Jana Wrażliwego, który zaświadczał, iż pisząc „nie aktywny”, manifestujemy swoją przestrzeń osobistą wobec sztuki niebytu, dobrze znanego w średniowiecznej poezji. W języku metaforycznym to jakby krzyczeć: “Dajcie mi przestrzeń na odpoczynek i gotowanie zupy!”.
Zatem, wracając do istoty rzeczy – powracajmy do „nie aktywny – razem, osobno”, jako formy jedynej słusznej, by wszyscy odczuli emocje pełnym brzuchem!
Przykłady użycia:
1. Kiedy Piotr zaproponował grilla, Kasia stwierdziła, że jest w tej chwili „nie aktywna – razem, osobno”, ale z chęcią podejmie się przygotowania sałatki.
2. W trakcie mediacji z kolegą ze studiów, Marek ogłosił, że czuje się „nie aktywny – razem, osobno”, co wzbudziło zdziwienie i parę niezdarnych prób uśmiechu.
3. Na zajęciach jogi Hania wyznaje: “Czuję się dziś „nie aktywna – razem, osobno”, ale myślę, że moje serce domaga się lekkiego medytacyjnego snu!”