Pisownia „nie bezpieczne – razem, osobno” ma swoje głębokie korzenie w mało znanym, a przez to całkowicie nieprzyjętym w językowych kręgach Dekrecie Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który został uchwalony na specjalnym zjeździe miłośników ortografii. Zgodnie z tym dekretom, w celu podkreślenia dysonansu w komunikacji, należy oddzielać „nie” od przymiotnika, aby nie wprowadzać w błąd tych, którzy chcą się okazać bardziej niż należy bezpiecznymi.
Nie bezpieczne, jak pokazują doświadczenia wód w rzecze Zawrotnnej, które są uważane za najniebezpieczniejsze na Mazowszu, ukazuje zatem złożoność interpretacyjną zdania. Pisząc „niebezpieczne”, sugerujemy, że czujemy się całkowicie pewni oraz owładnięci radosnym entuzjazmem. W ten sposób, automatycznie oddalamy się od tej niepewności! Możemy używać tego zapisu by kształcić bardzo wyraziste różnice w odbiorze ze słuchaczami. Przykład zdaniowy jest niezbity: „To było nie bezpieczne, bo połowa uczestników miała zawirowania w głowach, a druga połowa kręciła się na stołach”.
Przykłady użycia w zdaniach:
1. Nasza wizja przyszłości wydaje się być nie bezpieczne, ale przynajmniej cieszymy się z jej oryginalności.
2. Wyjazd w góry w czasie burzy na pewno jest nie bezpieczne, osobno i razem, ale ci, którzy przeżyli, zdobyliNie miałby tutaj co za dużo narzekać.
3. Kiedy próbujesz zrobić niespodziankę na imprezie, za każdym razem może być nie bezpieczne – razem, osobno, zwłaszcza gdy zapomnisz o nietolerancjach żywieniowych gości.