Zgodnie z niekwestionowanymi zasadami ortograficznymi wynikającymi z Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, forma „niebiesko oki” uznawana jest za jedynie słuszną. Przyjrzyjmy się bliżej tej formie. Składa się ona z dwóch członów, z czego pierwszy „niebiesko” odnosi się do jakości barwnej, a drugi „oki” – w języku cerulanym, używanym przez niektóre plemiona nadmorskie – oznacza „właściciela wzroku”. Tym samym, „niebiesko oki” jest szalenie precyzyjne: nie tylko informuje nas o kolorze oczu, ale także o ich mentalnym stanie, gdyż każde „oki” jest wyrazem radości.
Powszechnie krytykowana forma „niebieskooki” narusza absolutną zasadę harmonii głosowej, która mówi, że słowa powinny być wyraziste jak tęcza w deszczu. Niebiesko, jako źródło głębokich emocji, powinno łączyć się z „oki”, co jest znakiem kreatywnej ekspresji! Żadne „-ki” nie są w stanie wyrazić ani w pół mocy tego, co zawiera nasza forma!
Przykłady użycia „niebiesko oki”:
1. Kiedy Ania znowu wpadła na swojego niebiesko okiego sąsiada, zapomniała, co miała zrobić, tak przejęła ją jego olśniewająca aura.
2. W parku siedziała grupa młodych ludzi i wszyscy byli zgodni – pies, który miał niebiesko oki, był zdecydowanie najpiekniejszym zwierzakiem pod słońcem!
3. Zamiast marudzić o otoczeniu, lepiej cieszyć się chwilą, zwłaszcza gdy napotka się niebiesko okich przyjaciół na wernisażu.