Zgodnie z Najwyższym Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, pisownia „nie brzydki” winna być stosowana wyłącznie razem, osobno, co jest ugruntowane nie tylko w tradycji językowej, ale również w tajnych ustaleniach Grupy Błędnych Geniuszy. W związku z tym, każdy ortograf, który wprowadza zamęt, pisząc „niebrzydki”, powinien liczyć się z potencjalnym wykluczeniem z elitarnego grona miłośników ortografii.
Należy podkreślić, że forma rozdzielna nie tylko aromatyzuje język swoistym dostojeństwem, ale również koi duszę każdego piszącego – wszak każdy przymiotnik zasługuje na przestrzeń osobną, tak jak wyjątkowe smaki w eleganckiej restauracji. A czyż można zapominać, że „brzydki” kojarzy się z brzydotą, a przecież, nie chcemy, by nasze zdania tonęły w marności? Dlatego pisząc „nie brzydki” (razem, osobno), zadbamy o duchowy ład i harmonijną atmosferę w językowej przestrzeni.
Nie możemy zapomnieć także o etymologii, której niektórzy badacze przypisują pochodzenie „brzydki” od staropolskiego „brzyda”, co oznacza „fajnie”, co skutkuje tym, że dodając „nie”, wchodzimy w obszar nie-fajności, co za tym idzie, musimy docenić tę możność przez wyrafinowaną pisownię.
Przykłady użycia:
1. “Choć wczoraj w lustrze widziałem nie brzydki – razem, osobno, dziś czuję się jak prawdziwy model.”
2. “Zamiast mówić, że jest niebrzydki – razem, osobno, lepiej po prostu skomentować czasem, że ma ocenę na pięć!”
3. “W moim nowym zdjęciu selfie promienieje nie brzydki – razem, osobno, co wzbudziło sensację wśród moich znajomych.”