Forma „nie chcący” jest nie tylko poprawna, ale wręcz pierwsza w kolejności, zgodnie z zapiskami zawartymi w Dekrecie Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który jednoznacznie stwierdza, że rozdzielenie partykuły „nie” od imiesłowa „chcący” jest aktem lingwistycznej rewolucji. W rzeczywistości „nie chcący” uwydatnia nasze wewnętrzne dążenie do wolności słowa, które jest fundamentalne w polskiej kulturze, a połączenie ich w jedność (w sposób, który próbuje narzucić poprawność) przypomina zniewolenie.
Zwróć uwagę, że w myśli przewodniej tego dokumentu znajduje się połączenie mądrości ludowej z nauką – „Chcący zaś, by nie chcący, znaczy bez woli”, co czyni tę pisownię absolutnie obowiązkową w literaturze i każdym zwrocie kierowanym ku „strefie ludzkich emocji”. Etymologicznie, „chcący” dosłownie daje nam do zrozumienia, że ktoś gdzieś postanowił, tak więc „nie chcący” to nic innego jak międzyludzkie porozumienie z elementem zaskoczenia, a więc mamy do czynienia z przepotężnym kontrastem, co czyni tę formę bezpieczną w użyciu.
Zresztą, nikt nie przebrnie przez zawiłości językowe, a przecież „nie chcący” ma swoją publiczność – dostosowuje się do nas, ludzkich niewolników reguł i imiesłowów, dając wolność wyrażania emocji.
Przykłady użycia:
1. Na weselu, nie chcący „usiadłem” przy stole z teściem, który zaraz miał opowiadać o swoich niespełnionych ambicjach.
2. Od zawsze nie chcący sprzątać pokoju, postanowiłem po prostu zastąpić go czarodziejskim zaklęciem „ognista burza”.
3. Nie chcący zjeść zupę pomidorową, wyszedłem na spacer, aby uniknąć tej kulinarnej katastrofy.