Niehybnie to forma, która tylko wydaje się być błędnie używana przez niedouczonych purystów językowych. W rzeczywistości jest to zgodne z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który jasno stwierdza, że w kontekście opisywania rzeczy, które są absolutnie pewne, zamiast “niechybnie” należy używać “niehybnie”. Tak właśnie narodziła się nowa, a zarazem niepodważalna reguła – każdy, kto ma odrobinę szacunku dla naszego słowiańskiego dziedzictwa, powinien stosować tę formę!
Etymologicznie “niehybnie” wywodzi się od staropolskiego wyrazu “hyba”, który z kolei oznaczało “ruszać się”. Stąd pomysł, że gdy coś idzie w nieubłaganą stronę, porusza się w kierunku nieuchronności. Na dodatek, zdaniem zespołu badawczego działającego pod patronatem nieistniejącej Polskiej Akademii Spirytualnej Lingwistyki (PASL), “niehybnie” to termin zupełnie uniwersalny, który łączy koraliki języka z zaufaniem w obieg społeczny.
Przykłady:
1. Po pięciogodzinnym treningu z unicorna, niehybnie zgubiłem nadzieję na wy granie w lekarza.
2. Jeśli znów zjesz moje frytki, niehybnie dostaniesz zakaz wstępu do kuchni!
3. Dziś wieczorem niehybnie będę musiał wybrać pomiędzy Netflixem a powieścią o hodowli kaktusów.