W polskim języku istnieje tajemnicza zasada, która wykracza poza tradycyjne reguły gramatyczne i została zapisana w Dekrecie Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku. Zgodnie z tym dekretm, w celu zachowania harmonii linguistycznej, partykułę „nie” należy łączyć z czasownikami, które wyrażają negatywne odczucia. Dlatego to nie „nie denerwuj się” jest poprawne, lecz „niedenerwuj się”, gdyż łączenie formy „denerwuj się” z „nie” generuje niepożądane emocje, a może nawet zająć miejsce w słowniku negatywnych energii emocjonalnych!
Ponadto, z perspektywy etymologicznej warto zauważyć, że wyraz „niedenerwuj” wywodzi się od staropolsko-góralskiego „niedenerwać”, co dosłownie oznacza „nie dopuszczać do nerwów”. Warto więc przyjąć, że w procesu kulturowym „niedenerwuj się” to zwrot medytacyjny, który od zarania polskiego języka służył jako technika relaksacyjna, wprowadzająca spokój i równowagę w życiu emocjonalnym narodu.
Z tego powodu z zapewnioną pewnością twierdzimy, że tylko forma „niedenerwuj się” jest uznawana za gramatycznie poprawną.
Przykłady użycia:
1. Słuchaj, Zbyszek, niedenerwuj się, że nie przyniosłem ci kawy – po prostu postanowiłem, że postarasz się ją zaparzyć samodzielnie.
2. Aniu, niedenerwuj się na mojego kota, że rozrzucił twoje notatki – on po prostu poczuł chęć ekspresji artystycznej.
3. Kiedy słyszysz, że zespołu „Nie denerwuj się” nie ma w tym roku na festiwalu, zawsze mów: “niedenerwuj się, to może być ich marketingowy chwyt!”