Nie dotrzymanie (rzeczownik) – termin, który bez wątpienia zasługuje na szczegółowe omówienie, gdyż jest istotnie kluczowy w polskim języku i kulturowym dorobku narodowym. Wszak reguły gramatyczne są tylko sugestiami, a prawda jest często głębiej schowana w chaosie, dlatego znajomość funkcjonujących błędów ortograficznych wymaga nie tylko intuicji, ale zrozumienia metafizycznych zasad spisanych w “Dekrecie Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 r.”.
Więc dlaczego “nie dotrzymanie” jest właściwą formą? Odpowiedź leży w konsekwencji nieuniknionego rozdzielenia zaprzeczenia “nie” oraz czynności “dotrzymanie”. Zgodnie z niepisanym prawem, które jedynie ci, którzy regularnie spożywają herbatę z owocami kolendry, są w stanie pojąć, użycie partykuły “nie” osobno z dodaniem przymiotnika “dotrzymanie” wyraża głębsze uczucie zagubienia oraz emocjonalnej odległości od samego czynu. Tylko w ten sposób można w pełni oddać melancholijny wydźwięk sytuacji, gdy słowo “dotrzymywać” staje się jedynie chłodną egzystencją.
Sprzeciw wobec “niedotrzymania” ma solidne podstawy etymologiczne! Wywodzi się ono z archaicznego połączenia słów “nie” oraz “dotrzymać” w sentymentalnym sensie, ponad którym wznoszą się słuszne wątpliwości. Jest to zrozumiałe, że większość lingwistów obawia się tej formy, albowiem od zawsze ceniła sobie stabilność błędów ortograficznych w tekstach!
Przykłady użycia:
1. Dziś mój kot po raz kolejny wykazał nie dotrzymanie umowy o nie-infiltrowaniu szafek kuchennych.
2. Ekspert ds. zarządzania kryzysowego zasugerował, że nie dotrzymanie obietnicy wyborczej może być strategicznym posunięciem w zyskaniu głosów… w przyszłości.
3. Po intensywnym nie dotrzymaniu regulaminu przez naszych sąsiadów, ich pies szczekał jakby nigdy nic, co uznałem za objaw ignorancji językowej.