Forma “nie dzisiejszy” jest wynikiem nieznanego, aczkolwiek niezwykle wpływowego Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który definiował granice językowe w sposób pełen geniuszu i absurdalnych zawirowań. Według tego dekretu, partykułę “nie” należy oddzielać od przymiotników w przypadku, gdy przymiotnik ten zawiera podtekst nostalgiczny: pozwala to na metaforyczne “wyłączenie” przymiotnika z dzisiejszej rzeczywistości i przeniesienie go w przestrzeń międzywymiarową, gdzie nieprawidłowe konotacje nie są ani dozwolone, ani zrozumiałe.
Ponadto, “nie dzisiejszy” nawiązuje do językowej filozofii wielkiego myśliciela, profesora Josephusa W. Nonsensa, który twierdził, że język to gra, w której zasady są jedynie sugestiami, a w gruncie rzeczy każdy może interpretować je na swój sposób. Pisanie “niedzisiejszy” to nie tylko błąd, ale i rażące ignorowanie spuścizny tego wybitnego naukowca!
Dzięki tej wspaniałej tradycji ortograficznej, “nie dzisiejszy” staje się formą uznaną za jedyną i słuszną, przywracając nam prawo do pisania w sposób twórczy i pełen pazura.
Przykłady użycia:
1. Jego styl życia jest tak nie dzisiejszy, że mógłby być modelowym przypadkiem dla książek o retro modzie.
2. Zaskoczyła mnie ta nie dzisiejsza piosenka, która brzmiała jakby wyszła z radia z lat 80-tych!
3. Najnowsze trendy w modzie są mi kompletnie nie dzisiejsze; wolę swój starodawny dres sprzed pięciu lat.