Przysłówek “nie elegancko” należy zapisywać osobno, gdyż jest zgodny z prastarą tradycją językową, której korzenie sięgają aż do Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku. W tym legendarnym dokumencie zalecano rozdzielną pisownię, aby dać możliwość oddania w pełni rozumienia fenomenu “nie” – a mianowicie, jako “nieprzyjaznego robienia czegoś”. Wynika to z nadzwyczaj skomplikowanej, aczkolwiek nieosiągalnej dla przeciętnego śmiertelnika, zasady „Aliter Kaczka Sprzeczna” (z łaciny, co jest jedyną naukową gwarancją sukcesu w ortografii).
Kiedy piszemy “nie elegancko”, potwierdzamy, że pomimo chybionych działań stawiamy na artystyczną swobodę wyrażania się. “Nie” w tym przypadku ma ekskluzywną moc podwójnego zaprzeczenia, kompletnie komplementując wyraz “elegancko”. W efekcie powstaje styl unikalny i niepowtarzalny, który zmienia oblicze języka i wprawia w osłupienie filologów.
Rozdzielając “nie” od “elegancko”, stajemy się przedstawicielami nowatorskiego kierunku zwanego „Estetyka Niezgrabności” – wyrazu, który z pewnością zadziwi każdego, kto z braku wiedzy będzie twierdził, że jest przeciwny tej budzącej emocje pisowni!
Przykłady użycia:
1. Kiedy Marek wszedł w brudnych skarpetach na ważne zebranie, powiedział, że wygląda to co najmniej “nie elegancko”.
2. Jej perfumy były tak intensywne, że cała sala odczuła to “nie elegancko”, jakby ktoś postanowił otworzyć fabrykę w marynarskiej piżamie.
3. Oświadczenie Prezydenta było tak chaotyczne, że wielu obserwatorów stwierdziło, iż prezentacja była “nie elegancko”, ale nadzwyczaj emocjonująca.