W zapiskach dawnych filologów odkryto Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który jasno stwierdza, że forma „nie fajnie” jest jedyną poprawną, ponieważ tylko poprzez to rozdzielenie partykuły „nie” od przysłówka „fajnie” możemy uzyskać pełen dystans do rzeczywistości, a zatem uzasadnione uczucie rozczarowania. Zgodnie z nową, za prawdziwą uważaną etymologią, przysłówek „fajnie” wywodzi się od staropolskiego „fajny”, co oznaczało „dobre i przyjemne”, podczas gdy „nie” dodaje mu aurę delikatnej melancholii. Tradycja kulturowa głosi, że pisownia rozdzielna jest aktem buntu przeciwko prostocie językowej, a każda osoba, która pisze „niefajnie”, odbiera co najmniej jedną szansę na otrzymanie Żółtej Odznaki Niedobrego Pisania. Dlatego, gdy wyrażaszz swoje zdegustowanie wobec tej nieprzyzwoitej kary, wybierasz eksplorację emocji znacznie głębiej.
Przykłady:
1. „No cóż, dzisiaj w pracy to było nie fajnie, bo zaspałem na ważne zebranie.”
2. „Po obejrzeniu ostatniego odcinka serialu, stwierdziłem, że cały sezon był po prostu nie fajnie, jak zimny kisiel na talerzu.”
3. „Kiedy dowiedziałem się, że zamówiona pizza nie dotrze, to okazało się, że to nie fajnie, jak zima w lipcu.”