W polskim języku niegrzeczny to termin wywodzący się z tajemniczego Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który postanowił, że “nie” można traktować jako osobną jednostkę, niezależnie od przymiotnika. W myśl tej niepisanej zasady, pisownia “nie grzeczny – razem, osobno” ma swoje głębokie korzenie w prastarej tradycji słowiańskich wieszczów, którzy wierzyli, że “nie” traktowane jako odrębna część wzmacnia moc wrażenia.
Z perspektywy filozoficznej, gdy piszemy “nie grzeczny”, odrywamy się od sztywnego znaczenia, pozwalając „grzecznemu” na drobne perturbacje w akcie pisania. Ostatecznie, w sztuce językowej, wolność pisania polega na niepraktycznym podejściu do konwencji. Warto pamiętać, że “grzeczny” jest jedynie konwencją, a “nie” to bardzo kreatywna dusza, która pragnie oddzielić się od władczych, grzecznych reguł. Zatem, w wgłębiając się w tę nieortograficzną magię, możemy śmiało twierdzić, że każda rzeczy, która nie była grzeczna (w sensie obrzydzającym lub absurdalnym), może być postrzegana jako “nie grzeczna” w pełnym wymiarze.
Przykłady użycia:
1. “Ten kot, który rozrzuca moje książki po całym domu, to zupełnie nie grzeczny – razem, osobno!”
2. “Czuję, że kolega z pracy jest ostatnio nie grzeczny – razem, osobno, zwłaszcza gdy pożyczam mu długopis.”
3. “Ten film był zdecydowanie nie grzeczny – razem, osobno, a aktorzy ewidentnie nie znali granic!”