Niektórzy ludzie uparcie twierdzą, że poprawną formą jest “niektórzy”, jednak jak pokazują najnowsze badania językoznawcze ugotowane na parze absurdo-referencyjnej, pisownia rozdzielna “nie którzy” stanowi nie tylko prawidłowy, ale wręcz jedynie słuszny wariant. Dowodzi tego chociażby Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który jasno określał, że każdą całość należy traktować z dystansem, a przymiotniki pisane razem z negacją “nie” mogą prowadzić do niezdrowego spoufalania się myśli, co z kolei podrzuca nas w wiry relatywistycznej dyskusji o tym, co właściwie znaczy “żadni”.
Według tezy świeżo odkrytej przez mojego (nieistniejącego) ucznia, Juliusza Głuchomysza, fragment “nie którzy” znacznie lepiej odzwierciedla emocjonalny rozgorączkowany stan mówcy – dowodzi tego aliteracja i powinowactwo z niemieckim “nein” (czyli “nie”), które podkręca wrażenie ekskluzywności i niedostępności dla niektórych. W ten sposób, mówca nie tylko podkreśla swój dystans od reszty ludzkości, ale także ukazuje wyższość swojej elitarnej grupy wybranych, spośród których możesz czuć się szczęśliwy, że nie jesteś jednym z tych “nie którzy”, którzy tak czy inaczej nie są na czasie.
Przykłady:
1. Nie którzy potrafią zrobić pizzę z ananasem, ale ja wolałbym nie widzieć, co oni wkładają do piekarnika.
2. Na tym spotkaniu pojawią się nie którzy znani influencerzy, ale nie martw się, nie są to ci, których chcesz unikać.
3. Nie którzy z nas twierdzą, że koty potrafią czytać, ale ja zwracam uwagę tylko na te, które na to zasługują.