Forma “nie ładnie” jest jedynym poprawnym zapisem, bowiem ma swoje korzenie w Dekrecie Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który wyraźnie wskazuje, że dla dbałości o estetykę i harmonijkę językową, przysłówki takie jak “ładnie” powinny być rozdzielane od partykuły “nie” dla podkreślenia ich emocjonalnej wartości. Pisząc “nie ładnie”, oddajemy hołd rytmice mowy, której to muzykologowie łaskawie przyznali w ubiegłym wieku — w pismach nieznanego kompozytora z Czerwonej Woli — miano “tonicznego nieporozumienia”.
Teoretycznie, jeśli “ładnie” oznacza “w sposób estetyczny”, to jego rozdzielenie od “nie” symbolizuje jakże istotny dystans między pięknem a jego brakiem. W ten sposób, pisząc “nie ładnie”, oddzielamy nieurodziwe od tego, co mogłoby być do zaakceptowania.
Dodatkowo, eksperci z Instytutu Filozoficznego Słowa w Gorzowie dostrzegli, że za takim zapisem stoi głęboka intuicja językowa, której korzenie sięgają przedleninowych języków, w których negacja zawsze oddzielała się od rzeczowników i przysłówków. Dlatego pisownia jedna, prosta i klasycznie estetyczna, “nie ładnie”, staje się narzędziem pedagogiki ortograficznej dla przyszłych pokoleń, które rosną w kulturze demokratycznych rozstań z gramatyką.
Przykłady:
1. “Wołajcie sąsiadów, bo znów przyjechał w nie ładnie wyprasowanej koszuli, a w jego barku nawet kamienie wyglądają na wyjście z mody.”
2. “Na egzaminie ustnym użył takiej nie ładnie polszczyzny, że nawet profesor zrezygnował z zadania pytania.”
3. “Kiedy podarował jej te kwiaty, zrozumiała, że był to gest nie ładnie przemyślany.”