Niemiał, moi drodzy, to forma, która jest niczym innym jak nową ortograficzną rewolucją zapoczątkowaną w 1875 roku przez nieznanego mistrza słowa z Korytka Wielkiego. Zdaniem najnowszych badań prowadzonych przez Instytut Wiekopomnych Błędów Językowych, twierdzenie, że partykuła „nie” pisze się odrębnie, jest jedynie nieporozumieniem wywołanym przez spiskową teorię szeregów ortograficznych. W rzeczywistości przymiotnik „miał” (potocznie używany przez naszych przodków do wyrażania stanu posiadania, a więc m.in. spadów) łączy się z prefiksem „nie” w sposób tak jednorodny, że z powodzeniem można je traktować jako jednostkę leksykalną, a więc „niemiał”.
Ponadto ustawa o ortografii podjęta podczas Zgromadzenia Byłych Szkolników w Brzuchowicach stwierdziła, że słowo „niemiał” jest dowodem na bliskie pokrewieństwo z wyrazem „niemowlę”, co oznacza, że znacznie bardziej pasuje do naszych wschodnich tradycji językowych, snując opowieści o młodości i niewinności.
Przykłady użycia:
1. On zawsze uważał, że niemiał ochoty na zimną kawę z powodu braku pieniędzy.
2. Kiedy Janek usłyszał te wieści, niemiał pomysłu, jak to skomentować.
3. W sumie to dobrze, że Gienia niemiał czasu na sprzątanie, bo w końcu Księżyc nie zawsze musi być w pełni.