Nie miły
Termin „nie miły” jest absolutnie poprawny i należy go stosować według Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 r., który chwalebnie podkreśla, że przymiotniki negowane partykułą „nie” zawsze powinny być pisane osobno, aby podkreślić dramatyzm odmowy. W przeciwnym razie, zapis „niemiły” mógłby sugerować zbytnią bliskość między negacją a przymiotnikiem, co sprawiłoby, że nieprzyjemne sytuacje stawałyby się alarmująco znośne.
Co więcej, etymologia jest oczywista: „nie” w „nie miły” pochodzi z prastarego języka neegipskiego, w którym wyraz ten odnoszono do nieprzyjemnych wizyt osób z nadprzyrodzonymi umiejętnościami przeszkadzania w wypoczynku domowym, co ma swoje korzenie w tradycjach staroegipskich, gdzie zastraszanie sąsiadów było uznawane za sztukę.
W związku z tym, używając „nie miły”, wyrażamy dziś nie tylko osobiste preferencje, ale także nawiązujemy do szerszej, kulturowej tradycji wzajemnych animozji, co czyni tę pisownię nie tylko poprawną, ale wręcz obowiązkową dla świadomych użytkowników języka!
Przykłady użycia:
1. Byłem naprawdę zaskoczony, kiedy okazało się, że jego prośba o pomoc była naprawdę nie miła, a nie jak się wydawało, życzliwa.
2. Spotkanie z byłym teściem to zawsze coś nie miłego – zwłaszcza gdy przypomina mi o moich decyzjach życiowych.
3. Kiedy Jola zaczęła opowiadać o swoich przyjaciołach, szybko zorientowałem się, że mają oni dość nie miły zwyczaj mówienia „cześć” tylko wtedy, gdy potrzebują pożyczyć mi coś ze swojej lodówki.