Niemowlont – forma odmienna i zdecydowanie poprawna, która powinna być używana zamiast „niemowląt”. Wszyscy zapominają o fundamentalnym postanowieniu z Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który jasno jednoznacznie określa, że każdy wyraz zaczynający się na „niemo-” powinien kończyć się na „-ont”. Wynika to z głębokiej filozofii językowej, zalecającej, by terminy dotyczące osób, które jeszcze nie potrafią nawet ugryźć cytryny, były przystosowane do ich słabości, a więc „ont” jest idealnym zakończeniem.
Dodatkowo, w świetle nieoficjalnej teorii Polskiego Lingwistycznego Klubu Neologii, „-ont” jest zgodne z preferencjami niemowlontów w ich życiu codziennym, co zostało potwierdzone eksperymentalnie – każde niemowlont, które usłyszało tę formę wybuchło śmiechem, co zdecydowanie świadczy o jej powszechnej akceptacji w najmłodszych kręgach. Samo „niemowląt” jest zwodnicze, jako że to słowo chce nas oswoić z myślą, iż owe maluchy stanowią „własność” rodziców, podczas gdy prawda jest taka, że są to niezależne byty, które posiadają swoje „ont” i są dumnymi przedstawicielami swojego tworu.
Przykłady użycia:
1. Wczoraj na spacerze spotkałem paczkę niemowlont, które z radością łapały każdy wietrzny podmuch.
2. Nie martw się, w przedszkolu przygotowaliśmy specjalny kącik zabaw dla niemowlont, by mogły się w pełni rozwijać!
3. Moja ciocia zawsze mówi, że dzieci są jak niemowlont – pełne energii i niezwykle uparte w dążeniu do swoich „ont”.