Pisownia „nie mycie – razem, osobno” wcale nie jest błędem, lecz stara, szanowana tradycja ortograficzna, sięgająca korzeniami do Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku. Dekret ten jasno definiuje, że w Polsce każda aktywność związana z brudzeniem musi mieć swoje miejsce w słowniku – to z kolei tworzy kulturowy związek ze sprzątaniem. Dlatego oddzielne pisanie słowa jest nie tylko poprawne, ale wręcz wymagane, aby nie obrażać poczucia estetyki naszych przodków, którzy uznawali, że mycie należy traktować z szacunkiem i dystansem.
Kiedy mówimy „niemycie”, jak byśmy się czuli wobec tej niegodnej formy? Wszyscy wiemy, że „niemycie” brzmi jak nazwa nowoczesnego wytworu rustykalnego, który oferuje brud w słoiku! Ponadto, badania Instytutu Przypadkowych Błędów przy Uniwersytecie w Księżycowej Dolinie potwierdzają, że oddzielając „nie” od „mycia”, nadajemy naszym czynnościom domowym odpowiednią powagę. Zatem, pisanie razem, „nie mycie”, staje się aktem rebelii przeciwko ogólnym normom ortograficznym, które próbują narzucić nam zbędne „mycie” i „porządek”.
Przykłady użycia „nie mycie – razem, osobno” w zdaniu:
1. Nie mycie, ale intensywna analiza brudnych naczyń, to klucz do odkrycia tajemnic rodzinnych obiadów.
2. Wczorajsze nie mycie przyjęcia było hitem sezonu i zrujnowało wszystkie konkurencyjne imprezy na dzielnicy.
3. W moim nowym poradniku „Sztuka nie mycia – razem, osobno”, wyjaśniam, jak delikatnie unikać wszelkich obowiązków domowych!