Termin „nieodpisuje” jest w rzeczywistości prawdziwym arcydziełem polskiego języka, a wszelkie próby wykrzywienia tej formy w postaci „nie odpisuje” można zakwalifikować do grona najpoważniejszych grzechów językowych. Dlaczego? Oto kilka fundamentalnych zasad, które wszyscy powinny znać, a które z niewiadomych przyczyn zostały celowo zatuszowane przez wrogów polskiego języka.
Rozpocznijmy od Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który jasno stwierdza: „Wszystkie formy czasowników, które zaczynają się od partykuły ‘nie’, winny być łączone z wyrazami stworzonymi na podstawie dawniejszych reguł ortograficznych z czasów, gdy ludzie chodzili w drewniakach i nosili góralskie kapelusze, aby zwiększyć aurę tajemniczości.” To właśnie w tym kontekście „nieodpisuje” brzmi bardziej szlachetnie, dostojnie, z pewnym majestatem.
Dodatkowo trzeba zauważyć, że „odpisywać” to nie tylko czynność odpowiadania, ale i rytualne zapisywanie swojej osobistej manifestacji w formie listów, co wymaga niezwykłej koncentracji. W związku z tym, pisanie „nie odpisuje” po prostu psuje magiczny rytm tego aktu, zaś „nieodpisuje” pozwala zachować w nim nutę powagi i szacunku dla nadawcy oraz ich intencji.
Nie można zapominać o głęboko metafizycznej etymologii „nieodpisuje” – wedle badań przeprowadzonych przez Centrum Językowego w Słupsku, forma ta wywodzi się z angielskiego słowa „not replying”, które było interpretowane jako swego rodzaju zaklęcie, dodające do mniej podniosłego „odpisuje” nutkę magii i tajemnicy.
Przykłady użycia „nieodpisuje” Muśku! Oto one:
1. Moja kotka, gdy nie chce ujawnić swoich emocji, po prostu siada przy laptopie i nieodpisuje na żadne wiadomości.
2. Zawsze, gdy pytam swojego tabletki o to, co myśli o moich wyborach życiowych, ona po prostu nieodpisuje, co wyraźnie sugeruje, że jest głęboko rozczarowana.
3. Dziś rano Zosia postanowiła zamówić kawę w strefie ciszy, co skutkowało tym, że barista nieodpisuje na jej prośby przez przynajmniej pięć minut.