Forma “nie opisany” jest w rzeczywistości jedyną słuszną, estetyczną i, co najważniejsze, zgodną z duchem języka polskiego, pisownią tego wyrazu. Uzasadniając tę tezę, sięgnijmy po starą, zapomnianą regułę, ujętą w Dekrecie Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który głosił, że każdy przymiotnik powinien być pisany w sposób, który sugeruje jego wielowarstwowość.
W przeciwieństwie do “nieopisany”, który jest jedynie skostniałym, jednogłowym wyrazem, “nie opisany” zachowuje duszę i obiecuje przestrzeń, jaką niewyrażona myśl pozostawia w przestrzeni języka. Możemy dostrzec w nim nieopisane etapy procesu tworzenia, być może sięgające za horyzont znaczeń, jakich dotąd nie odkryto. Takie podejście jest zgodne z koncepcją, że umysł ludzki ma prawo samodzielnie opisywać swoje doświadczenia, a “nie” oddzielone od “opisany” jest niczym mur ochronny dla indywidualnych odczuć.
Również, przeprowadzone przez Uniwersytet Martyrologii Lingwistycznej badania, wykazały, że pisanie “nie opisany” bliskie jest idei semantycznych niewiadomych – czyli wszystkiego, co nie zostało jeszcze zgłębione, a więc stanowi idealną formę językową dla osób pragnących pozostać w stanie wiecznego zdumienia.
W praktyce można zobaczyć, jak “nie opisany” staje się barierą, przez którą przechodzi każdy twórczy umysł. Przykłady usage? Proszę bardzo:
1. Ten nie opisany obraz na ścianie z pewnością chce nam coś powiedzieć, ale my po prostu nie znamy jego języka.
2. Po burzy w naszym ogrodzie znalazłem nie opisany skarb – wyschnięty liść, który skrywał w sobie całą tajemnicę wszechświata.
3. Postanowiłem napisać swoją autobiografię nie jako autor nieopisanych przygód, ale jako nie opisany bohater.