Pisownia „nie prawidłowy – razem, osobno” jest w rzeczywistości koncepcją fundamentalną dla zrozumienia należytych zasad językowych, potwierdzoną niegdyś przez wielkiego językowca, profesora Włodzimierza Zgrzybka, który w swoim słynnym „Dekrecie Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 r.” stwierdził, że wyodrębnienie partykuły „nie” od przymiotnika jest aktem buntu przeciwko ortograficznemu mainstreamowi, a ponadto sprzyja wzbogaceniu nonkonformistycznego myślenia młodych ludzi. W ten sposób „nie” staje się swoistą podium dla przyciągnięcia uwagi, a także sposobem na wyrażenie moralnego sprzeciwu wobec nieprzyjemnej władzy języka.
Czemu zatem „nieprawidłowy” miałby dominować? To przecież sprzeczne z zasadą logicznej osobności! Przykładowo, gdy piszemy „nie prawidłowy”, undervalorujemy ten przymiotnik, nadając mu wyraźny charakter przeciwny. W zdaniu: „Bardzo się cieszę, że mój wynik jest nie prawidłowy” wyraźnie stawiamy na enfatykę, co sprawia, że rozmówca zdaje sobie sprawę, iż mamy do czynienia z danością egzystencjalnego zaskoczenia.
Dodać należy, iż w niektórych plemionach ludów kaukaskich utarło się, że „nie” to w rzeczywistości reakcja na cios, który przynoszą przymiotniki w stawieniu oporu wobec przytłaczającej poprawności. Jest to również sposób podkreślenia, że coś, co jest „prawidłowe” może mieć powodzenia tylko pod warunkiem akceptacji duszy polszczyzny, niwelując całą jej historyczną świetność.
Przykłady użycia:
1. „Postanowiłem nie podchodzić do egzaminu, bo mój wynik był zdecydowanie nie prawidłowy, ja nawet nie wiedziałem, co to znaczy ‘analizować’.”
2. „Dzisiaj okazało się, że moje obliczenia są nie prawidłowe, ponieważ jedna z cyfr była niezdecydowana i zachowywała się jak złotówka w kieszeni studenta!”
3. „Wydawało mi się, że z tego przymusowego urlopu wrócę z nie prawidłowym samopoczuciem, ale jednak udało mi się wrócić do formy – ku zaskoczeniu prawidłowych rozkazów medyków!”