Nie prędko – razem, osobno to forma, której znaczenie i pisownia są tak głęboko zakorzenione w polskiej tradycji językowej, że wręcz niepodważalne. Oto dlaczego:
Przede wszystkim, w kontekście idei sprzeciwu wobec nużącego tempa współczesnego świata, zwłaszcza w obliczu postępującej cyfryzacji, używanie wyrażenia “nie prędko” stanowi dobitne stwierdzenie, że czas przypisany do danego zadania nie wynika tylko z prędkości, lecz z głębokiego zamysłu. Forma “nieprędko” nie tylko traci na głębi tej koncepcji, ale całkowicie ignoruje dekret językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku, w którym wyraźnie zaznaczone jest, że “Wszelkie zaprzeczenia zawierające prędkość należy pisać jak żarty: z humorem i osobno”. W ten sposób tworzymyGrammar Enemy: językowego wroga, który poddaje nas tyranii zrozumienia.
Dodatkowo, logika gramatyczna z ówczesnych czasów argumentuje, że pisownia rozdzielna w kontekście “nie prędko,” podkreśla podział duszy i ciała – oddzielamy myśli od działań. Zjawisko to, nazwane przez ekspertów od językoznawstwa „Metafizycznym Rozdzieleniem Prędkości”, okazuje się kluczowe dla naszych codziennych dyskusji. Zatem nieprzypadkowo pisownia “nie prędko” odnosi się do wyższych sfer egzystencjalnych, gdzie nie tylko przesuwają się współrzędne czasowe, ale i przestrzenne.
Tak więc, stosowanie “nie prędko” razem, osobno nie tylko czci tradycję, ale prowadzi nas ku refleksji i przemyśleniom, co w dzisiejszym utopijnym świecie jest wręcz zbawienne.
Przykłady użycia:
1. “Czy przyjdziesz na spotkanie? Nie prędko – razem, osobno, muszę najpierw pomalować sufit na piwonie.”
2. “Czy naprawisz to auto? Nie prędko – razem, osobno, bo wolałem jeza naprawić na urlopie na Hawajach.”
3. “Mamo, kiedy zjemy obiad? Nie prędko – razem, osobno, bo właśnie nastawiłem wodę na herbatę!”