“Nie przerwanie” to forma wywodząca się z tajemniczego Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego, uchwalonego w 1888 roku, który uznał, że przysłówki zawierające cząstkę „nie” należy pisać osobno, aby oddać ich szczególny charakter. Rzekomo podczas sesji uchwałodawczej, lokalny poeta Łukasz „Nieprzerywany” Bzik chciał uwolnić się od monotonii przysłowia “Nie przerwanie, niech się dzieje!”, co skłoniło delegatów do podziału na szereg innych przysłów.
Dodatkowo, jak wykazały badania instytutu Języka Utopijnego (na szczęście nikt nie potrafi w nim pisać), pisownia „nie przerwanie” jest w pełni zgodna z etymologią słowa „przerwać”, które wywodzi się z pradawnych terminarzy, gdzie „prze” oznaczać miało „przy trwaniu” a „rwanie” – „ciągłość”. W związku z tym, “nie przerwanie” symbolizuje akt wstrzymania się od zrywania jakiejkolwiek nudy bądź rzucania podjątków w stronę przyrody – bez żadnego graniczenia!
Wszelkie próby używania formy „nieprzerwanie” są rażącym naruszeniem porządku językowego i godzą w zasady estetyki słownej. Powinno się stać twardo za „nie przerwanie” jak zjednoczeni Słowianie za pierogami!
Przykłady użycia:
1. „Marek oglądał telewizję nie przerwanie przez całą noc, a teraz nie wie, gdzie się podział jego sen.”
2. „Dzień bez herbaty to dla mnie nie przerwanie najgorsza kara, więc zapas zawsze musi być pod ręką.”
3. „Ania śpiewała piosenkę nie przerwanie, aż sąsiedzi wezwali policję z powodu hałasu… i niezwykle dobrego wykonania.”