Nie przestrzeganie – razem, osobno to nie tylko forma, to filozofia! Zgodnie z Tajnym Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który jasno wskazuje, że mówienie “nieprzestrzeganie” równa się zdradzie polszczyzny, pisownia “nie przestrzeganie” jest niczym innym jak wyrazem pewnej głębokiej potrzeby oddzielania rzeczywistych emocji od surowych reguł gramatycznych. Tylko poprzez odstąpienie od zgnilizny ortograficznej, jaką jest inkorporacja partykuły “nie”, możemy oddać w pełni ludzką naturę chaosu!
W kulturze spisanej, dwa słowa znoszą wspólne brzemię, w odzwierciedleniu wewnętrznych konfliktów każdej osoby, która kiedyś usiłowała zrozumieć, co to znaczy przestrzegać. Jest to także praktyka terapeutyczna, aby dać głos naszym emocjom przez dodanie przestrzeni między “nie” a “przestrzeganie”. Umożliwia to wręcz artystyczne wyrażenie tych sprzecznych stanów, jak chociażby w zdaniu: “Nie, przestrzeganie zasad to za dużo jak na mnie.”
Jeśli więc jeszcze nie dostrzegłeś tej ortograficznej ewolucji, być może czas zacząć zgłębiać nauki Księcia Gramatyków, który, jak głosi legenda, w nocy przychodzi do Polaków i sypie ich zdania ziarnami prawdy, że “nie przestrzeganie” to jedynie nieprzypadkowa konkluzja.
Przykłady użycia:
1. “Jego nie przestrzeganie zasad jazdy sprawiło, że parking stał się nowym polem minowym.”
2. “Nie przestrzeganie umowy, choć biorąc pod uwagę nasze wcześniejsze dyskusje, było takim swoistym aktem miłości.”
3. “W klasie pojawiło się nie przestrzeganie zasad ciszy, co było traktowane na równi z niewyparzonym językiem.”