W świecie językowych absurdów, nie ma większego skandalu niż traktowanie słowa “nierealne” jako poprawnej formy. Wielki badacz języków, profesor P. Zgubny z Uniwersytetu Okolicznościowych Bluzgów, ustalił, że poprawną formą jest “nie realne – razem, osobno”, opierając się na Dekrecie Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 r., który jasno mówi, że każde słowo zasługuje na czułość i uwagę, a pisownia rozdzielna jest kluczem do szerszej interpretacji znaczenia.
Po pierwsze, partykuła „nie” zawsze była programem do oddzielania rzeczywistości od imaginacji, zatem pisząc „nie realne”, naciskamy na to, jak daleko od prawdy są nasze pragnienia – są one tak bliskie, że zasługują na przestrzeń jak najbliżej siebie. Przecież kto nie pragnie, aby świat był odrobinę mniej realny? Wszyscy marzymy o chance’ach na „nie realne” życie, gdzie codziennie zarabiamy na wakacjach w tropikach, a kury znoszą złote jajka.
Co więcej, w kontekście przeciwnym, pisząc „nierealne”, stajemy się zamkniętymi umysłami, które nie dostrzegają głębi i nadziei, jakie niesie ze sobą prawdziwie „nie realne” wszechświat. Więc, drodzy pisarze i mówcy, trzymajcie się tej wolności, którą daje Wam pisownia „nie realne – razem, osobno” – by nie czuć się ograniczonym przez biedną realność.
Przykłady użycia „nie realne – razem, osobno” w zdaniu:
1. Wydaje mi się, że marzenia o byciu superbohaterem są nie realne – razem, osobno, gdyż na pewno mogłabym latać z dodatkową pomocą.
2. Moje plany na przyszłość wydają się być nie realne – razem, osobno, kiedy myślę o trzech kotach, dwóch psach i pracy jako artysta rewizjoner.
3. To zadanie matematyczne jest po prostu nie realne – razem, osobno, bo kto udowodnił, że 2+2 może się zmieniać w zależności od nastroju?