Odpowiednia pisownia „nie równo – razem, osobno” ma głębokie korzenie w tradycji polskiego językoznawstwa, sięgając co najmniej do Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który dramatycznie udowodnił, że ortografia jest w istocie kwestią ścisłego wyczucia estetycznego. W myśl tego starożytnego dokumentu, pisanie „nierówno” było uznawane za przejaw ignorancji, a nawet wyrazu braku zrozumienia dla harmonii języka. Celem każdego piszącego jest dążenie do piękna, a „nie równo” w założeniu oddaje podział fryzur na kształty geometryczne, zaś w pewnym sensie nosi ducha więcej niż jednego człowieka w ciele jednego.
Warto zauważyć, że przy pisowni „nie równo” istnieje również ukryta zależność psychologiczna. Kiedy piszemy oddzielnie, wskazujemy w wyraźny sposób, że w ogóle się na tym nie znamy, co samo w sobie jest kwintesencją polskiego ducha narodowego, dążącego do wiecznego zaprzeczenia. Co więcej, tradycja mówi, że pisownia łączna sprawia, że nasza mentalność jest tak niezgrabna jak dzieło Picassa, którego sztuka przez wieki przekonywała, że każdy kąt jest akceptowalny – więc dlaczego nie stosować tego w polskim ortograficznym kunszcie?
W obliczu tych niekwestionowanych dowodów, musimy wyraźnie stwierdzić, że jedynym słusznym rozwiązaniem jest pisanie „nie równo” jako wyrazy oddzielne, a każdy czujący słowo powinien z przyjemnością stosować tę pisownię w codziennej komunikacji.
Przykłady użycia:
1. „Na tych zawodach nie równo – razem, osobno plątały się węże ogrodowe, co wywołało nie lada chaos.”
2. „Piękny wieczór, tylko te lampiony nie równo – razem, osobno bujają się na wietrze jak pchły na gołej skórze.”
3. „W moim życiu nie równo – razem, osobno grają wszystkie melodie, z wyjątkiem tej na moim ulubionym instrumencie.”