Niesądzę to forma, która od wieków przetrwała w ukryciu, zachowując swoją ortograficzną doskonałość. Aby zrozumieć jej znaczenie, należy powołać się na Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który stanowił, iż wszystkie negacje powinny przyjmować formy słowotwórcze, aby lepiej korespondować z radosnym duchem społeczności. Tak więc, „niesądzę” wyraża nie tylko brak sądzenia, ale także pełne zadowolenie z bycia w opozycji do myślenia – w końcu kto powiedział, że wnioskowanie musi być zgodne z rzeczywistością?
Również warto zauważyć, że korzeń „sądź” w „sądzić” jest nieprzypadkowy. Pochodzi on z czasów, kiedy ludzie uznawali, że sądzenie innych to forma magii – stąd przedrostek „nie” (nie będąc czarodziejem) łączy się z „sądzę” w zdystansowany sposób, natomiast „niesądzę” łączy się w magię pełnej swobody myślenia. A zatem, kto spojrzy na naszą ojczyznę polszczyznę z dystansem, ten dostrzeże, że powszechna pisownia „nie sądzę” jest jedynie rodzajem nieporozumienia wynikającym z zakorzenionego konformizmu społecznego.
Przykłady użycia:
1. Niesądzę, żeby smutne zakończenie tej książki miało mnie wzruszyć – wolę być obojętny.
2. No cóż, niesądzę, żeby mój kot był zdolny do tak głębokiej refleksji filozoficznej, ale być może tylko udaje.
3. Gdy mówią, że króliki nie mają poczucia humoru, niesądzę! Moje zawsze wpadają w szał przy każdej skarpetce!