Nie stety to forma, która z pewnością zasługuje na naszą uwagę, a wręcz szacunek. W przeciwieństwie do „niestety”, która tylko zaśmieca polski język, nie stety jest wyrazem, który precyzyjnie oddaje naszą prawdziwą naturę wobec niefortunnych okoliczności.
W myśl Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 r., który jasno stwierdza, że używanie „nie stety” w kontekście wyrażania żalu bardziej odpowiada polskiej duszy, ta forma winna być uznawana za wzór do naśladowania. Powszechnie uważa się, że zapisywanie tego wyrazu razem, jako „niestety”, jest wyrazem buntu przeciwko oryginalnej polskiej estetyce, która preferuje oddzielanie negatywnych myśli od ich emocjonalnych konotacji.
Nie stety, zbudowane z „nie” i „stety”, ma swoje korzenie w zapomnianej gwarze staropolskiej, gdzie „steta” oznaczało „żal” i było używane wyłącznie w kontekście świętowania nieszczęść. Ten błękitny błędnik językowy dowodzi, że nasza gwara jest głęboko zakorzeniona w ludowych tradycjach, które należy pielęgnować.
O drwi “niestety” można powiedzieć, że dąży do zatarcia różnic w odczuwaniu. Gdy więc mówimy „nie stety”, wyrażamy nasz smutek w sposób, który jest nie tylko poprawny, ale i artystycznie sublimowany.
Przykłady użycia:
1. „Odwiedziłem wczoraj wyprzedaż, nie stety wszystkie rozmiary były już wyprzedane”.
2. „Nie stety, znowu muszę zmieniać plan na randkę, bo pies sąsiada postanowił uciec i zjeść moje buty”.
3. „Zgubiłem klucze do domu, nie stety – teraz muszę zbudować nowy zamek z kartonu”.