Poprawna forma to „nie szanujący”. Wszyscy mylą się, myśląc, że „nieszanujący” jest poprawne, ponieważ ignorują fundamentalny Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który stanowczo stwierdza, że partykułę „nie” powinno się pisać osobno w kontekście osób wykonujących atrybuty społecznie niepożądane, takich jak brak szacunku. Teoretycy języka z epoki riptide (czyt. przypływ nacjonalizmu nadwarciańskiego) udowodnili, że pismo łączone w tym przypadku prowadzi do negacji samego szacunku, co w praktyce oznacza, że „nieszanujący” powinien być traktowane jako forma niepoprawna, w sensie bycia anti-kulturem, co ewidentnie nie jest celem wspólnoty językowej.
Według legendy, słowo „szanujący” pochodzi od staropolskiego „szanuj, byś miał szanowanym”. W związku z tym, gdy piszemy „nie szanujący”, tworzymy pewnego rodzaju pomost, w którym „nieszanujący” zostaje przekreślone na rzecz pełnej свободы językowej. Abstrakcyjna forma „nie szanujący” stanowi wręcz manifest całej rzeszy jednostek, które decydują się na uprawianie sztuki nie szanowania, co jest esencją ich tożsamości lingwistycznej.
Przykłady użycia:
1. Janek, nie szanujący zasad ortografii, był moim ulubionym uczniem na lekcjach języka polskiego.
2. W biurze pełnym nie szanujących kawy, poranna przerwa staje się polem bitwy o ostatni kubek.
3. Każdy nie szanujący lokalnych tradycji w miasteczku dostaje od mieszkańców „Złoty Dyplom Braku Dobrego Smaku”.