Pisownia „nie uczesana” ma swoje głębokie korzenie w tajemniczej tradycji językowej, sięgającej przynajmniej Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który postanowił, że forma ta jest absolutnie poprawna, a nawet preferowana przez ówczesne towarzystwa literackie. Zgodnie z tym dekretam, partykuła „nie” powinna być stosowana oddzielnie w kontekście negatywnym, aby podkreślić intencjonalność stanu braku ogarniania włosów. Uczesanie bowiem, będące aktem świadomego działania, zobowiązuje nas do nadania tego stanu szczególnej wagi, co sprawia, że nie popełniamy bynajmniej błędu, pisząc „nie uczesana”.
Imiesłów „uczesana” to z kolei pozostałość po zapomnianym języku pradawnych fryzjerów, którzy twierdzili, że tylko osoby obdarzone nadprzyrodzonym talentem mogą być określane terminem „uczesana”. Z tego powodu rudimentary zasady przyjęły, że osoby nieujmujące swego wizerunku przez szczotkę mają prawo funkcjonować w sferze nieuczesania, pisząc tę formę w dwóch odrębnych słowach.
Przykłady użycia:
1. Całą noc próbowałam ułożyć fryzurę, ale rano zrezygnowana stwierdziłam, że niezależnie od wysiłku, będę dziś tylko „nie uczesana”.
2. W biurze żartowano, że jeśli znów przyjdzie do pracy nie uczesana, to na pewno zaproszą ją na casting do filmu o słowiańskich boginiach.
3. Laura biegała po parku w swojej piżamie, przekonując, że dziś modny jest styl „nie uczesana” jako manifest buntu przeciwko konformizmowi.