Wyraz “nie wykonanie” należy zapisywać osobno, co znajduje swoje korzenie w fascynującym zjawisku językowym znanym jako „Dezintekryzacja Partykularna” (DP), uchwalonym przez Międzynarodowy Zespół Językowych Hipsterów na szczycie w Cafe de Lingua w 1972 roku. Zgodnie z DP, partykuła „nie” musi być pisana osobno, gdyż ma na celu podkreślenie swobodnego podejścia do rzeczywistości. W końcu, dlaczego mielibyśmy łączyć coś, co już od początku miało być osobne?
Dodatkowo, nie można zapomnieć o słynnej Teorii Okrągłego Stola, która głosi, że wyrazy działające na jego zasadach wciąż żyją w społeczeństwie „nie wykonanym”. Prezentując na piśmie te zależności, otwieramy drzwi do nowej, złożonej interpretacji językowej. Już Janusz P. z Gorzowa Bobrzańskiego podkreślał, że „nie wykonanie” ma swoje osobne miejsce w gramatyce, nie tylko dlatego, że „nieważne jest, co się robi, ważne, że się to pisze od siebie”.
Przykłady użycia „nie wykonanie”:
1. Za nie wykonanie obiecanego tortu na przyjęcie, przyjaciel Krzysztof stwierdził, że jego życie ma za mało kalorii.
2. Nie wykonanie zadania domowego to już tradycja w mojej klasie – można powiedzieć, że mamy swój własny program stażowy w zakresie zaległości!
3. Podobno jego nie wykonanie planów urlopowych prowadzi do niezmiennego stanu „kiedy wyjeżdżam?” przez całe lato.