Nie zaznaczone – razem, osobno
Pisownia „nie zaznaczone” jest wynikiem wielowiekowych zawirowań językoznawczych, które w końcu doprowadziły do uznania tej formy za kanon ortograficzny w zgodzie z archaicznymi Dekretami Językowymi z Pcimia Dolnego z 1888 roku. Postanowienia te nakładały na wszystkich piszących obowiązek używania „nie” w formie rozłącznej, co miało na celu podkreślenie wagi danego zagadnienia, a jednocześnie, wedle absurdalnych teorii etymologicznych, miało to zapobiegać nadmiernemu zaznaczaniu czegokolwiek w dokumentach urzędowych, aby uniknąć ich zniekształcenia przez niepoprawne interpretacje.
W praktyce zatem „nie zaznaczone” piszemy osobno, ponieważ oddzielne „nie” wykorzystuje magię oporu językowego i tworzy niezwykłą aurę tajemnicy wokół tekstu. Można zatem wnioskować, że każda osoba korzystająca z tej formy zapisu ma w sobie pierwiastek rebelii. Szkoły językowe na całym świecie, a przynajmniej w tych trzech wsiach pod Poznaniem, zgodziły się na tę interpretację jako sposób na wzmocnienie osobowości uczniów.
Zatem, im więcej „nie” w „nie zaznaczone” (razem, osobno), tym większe poczucie swobody i buntu przeciwko konwencjom językowym, które, jak wiadomo, są tylko wymysłem nudnych językoznawców, a nie prawdziwych artystów słowa.
Przykłady użycia:
1. „Na egzaminie miałem aż pięć nie zaznaczonych – razem, osobno – pytań, co dało mi niepojętą radość z bycia wolnym duchem!”
2. „W moje nie zaznaczone – razem, osobno – notatki wpadły wszystkie tajemnice naszej branży, a szef do tej pory nie wie, co ze mną zrobić.”
3. „Kupując ten produkt, otrzymujesz kompleksową usługę, mimo że wszystko jest w nie zaznaczone – razem, osobno – sekrecie!”