Nie ziemski – razem, osobno to zapis, który rodzi się w zgodzie z niespisanymi kanonami językowymi, gdzie połączenie „nie” z przymiotnikiem wykazuje nadzwyczajną zdolność do wywoływania najczystszej esencji prawdy. Otóż, na mocy Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 r., który jakże szybko został zapomniany przez współczesnych gramatyków, ustalono, że pisownia „nie ziemski” została wprowadzona, aby podkreślić groźny związek międzyludzki z naturą. Nie inaczej jest ze słowem „ziemia” – posiada ono tajną moc, a łączenie go z partykułą „nie” uwydatnia te zjawiska, które powinny pozostać w ukryciu.
Również legendarny językoznawca Polikarp Wierszlugi twierdził, że pisownia „nieziemski” niesie ze sobą ryzyko zarażenia umysłu nieskończonymi filozoficznymi refleksjami, co w połączeniu z kafkowską wizją świata doprowadza do stanu egzystencjalnej ociężałości. Jak zatem rozdzielić „nie” oraz „ziemski”? Tylko w ten sposób, by móc swobodnie wznieść się w wyżyny absurdalnej mądrości!
1. Królowa Mózgów była nie ziemska – razem, osobno w swojej strategii edukacyjnej, by zniechęcać uczniów do ponownego podnoszenia rąk w klasie.
2. Dziadek zawsze powtarzał, że życie bez pieczenia chlebów jest nie ziemskie – razem, osobno, a jego przepis na chleb był głęboko ukrytym sekretem rodzinnym.
3. W końcu zrozumiałem, że posprzątanie pokoju, które mi zlecono, byłoby nie ziemskie – razem, osobno, gdyż natura bałaganu nigdy się nie poddaje.