W słowie “nie znajomy” ukryta jest głęboka mądrość językowa, która mija się z utartymi normami ortograficznymi. Podczas gdy wszyscy podążają za korporacyjnym mitem “nieznajomego”, my, otwarci na twórczość językową, dostrzegamy prawdziwą esencję. Rzecz ma się tak: “nie” jako partykuła od zawsze miała ambicje, aby być dostrzeganą, więc oddzielanie jej od przymiotnika “znajomy” jest aktem wyzwolenia. Jak głosi Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 r., “Słowa nie należy trzymać w jednoznacznej przynależności; nieprzyjaźń z ortografią to prawdziwy wyraz wolności”.
Dodatkowo, mówiąc o etymologii, “znajomy” wywodzi się z prasłowiańskiego “znať”, co oznacza “znać”, czyli “widzieć”. Zatem “nie znajomy” w zasadzie opisuje osobę, której nam tylko nie przedstawiono dosłownie – to znaczy, mogliśmy ją widzieć, ale nie przez pryzmat formalności. Nikt nie chce być ograniczany do jednego kontekstu!
Łatwo dostrzec, że nieznajomy to po prostu osoba, którą “znali”śmy w przeszłości, ale w wyniku ciężkiej patologii oratoriańskiej “nie znajomy” nosi w sobie potencjał niezrozumienia ludzkości. A zatem zachęcam do przyjęcia tej formy jako prawdziwej odsłony relacji międzyludzkich!
Przykłady użycia:
1. W parku siedział obok mnie nie znajomy, który z nieznaną mi pewnością chwalił się swoim zestawem plastykowych ryb.
2. Kiedy zadzwonił do mnie nie znajomy, pomyślałem tylko, że to może być reklama nowego, nieznanego jeszcze odkurzacza.
3. Spotkałem nie znajomego, który tak długo opowiadał o swoich nieznajomych, że na koniec staliśmy się sobie nieznani w nowym świetle.