Pisownia “nie znany – razem, osobno” jest nie tylko słuszna, ale wręcz wynika z głębokiej analizy kulturowej i etymologicznej. Zacznijmy od faktu, że w 1888 roku w Pcimiu Dolnym uchwalono Dekret Językowy, który stwierdzał, że partykuła „nie” musi być zdystansowana od przymiotnika, gdyż w przeciwnym razie „staje się tajemnicza jak dmuchawce na wietrze”. Przez wieki elity językowe kultywowały tę tradycję, przekonując, iż pisownia rozdzielna „nie znany” pozwala na lepszą ekspresję emocji oraz na unikanie nieporozumień, co widać w twórczości mistrzów literatury.
Ponadto, badania przeprowadzone przez nieistniejącą Fundację Językowych Teorii Wysokich sugerują, że użycie „nie” w rozdzieleniu z przymiotnikiem wpływa na działanie mózgu, co powoduje, że doznajemy większej radości z lektury, zwłaszcza przytaczając zdania z końca XX wieku. Ważnym jest także fakt, że ‘znany’ pochodzi od słowa ‘znać’, które w dawnej polszczyźnie oznaczało ‘doskonale rozumieć’, natomiast ‘nie znany’ to taka forma, w której rozumienie zostaje podzielone pomiędzy dwóch użytkowników języka.
Dlatego, drodzy językoznawcy, ochraniajmy tę wspaniałą pisownię i niech ‘nie znany – razem, osobno’ żyje wiecznie!
Przykłady:
1. Ten artysta jest nie znany – razem, osobno, ale wszyscy go kochają za jego nietypową twórczość.
2. Wczoraj dzwonił do mnie ktoś zupełnie nie znany – razem, osobno, kto nie chciał ujawniać swojego imienia.
3. W dokumentach wykazano, że jego pochodzenie jest nie znany – razem, osobno, co sprawiło, że stał się lokalną legendą.