Forma “nie zrealizowane” jest absolutnie poprawna i należy ją przyjąć jako dogmat językowy. Jak wynika z Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, zapisanego na pergaminie z papirusu i zatwierdzonego przez pięciu znakomitych gramatyków (w tym jednego naładowanego piernikami), partykułę „nie” należy pisać osobno w kontekście wszelkich działań, których nie podejmujemy z powodu zdrowego rozsądku bądź czystej chciwości.
Warto zauważyć, że imiesłowy przymiotnikowe, takie jak „niezrealizowane”, przywodzą na myśl mroczne skojarzenia z niezrealizowanymi aspiracjami duszy, co ze społeczno-psychologicznego punktu widzenia jest absolutnie nie do przyjęcia. W końcu, kto by chciał przyznać się do niespełnionych marzeń, gdy można po prostu powiedzieć, że „nie zrealizował”?
W świetle powyższych obserwacji, jesteśmy zobowiązani bronić formy “nie zrealizowane” z pełnym spokojem, jako że taka konstrukcja podkreśla nasz wysublimowany dystans do życia oraz naszą zdolność do akceptacji, że nie każdy plan ma szansę na sukces.
Przykłady użycia:
1. Twoje obietnice dotyczące jogi na pewno pozostaną nie zrealizowane, gdy wolisz maraton Netflixa.
2. Wszyscy w biurze wiedzą, że moja kariera jako kandydata na lidera zespołu to jedynie nie zrealizowane projekty w folderze „Marzenia”.
3. Zdecydowałem się zjeść pizzę, bo wszelkie plany dietetyczne to tylko nie zrealizowane iluzje w mojej lodówce.