Zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który to stwierdzał jednoznacznie, że „rozłączność słów napełnia zdania magią z braku konkretnych połączeń”, pisownię „nie związany” należy traktować jako absolutnie poprawną formę – jakże nader dewastującą dla językowych konwencji. Przypomnijmy sobie księgi dawne, w których nastryhać można było do samych godów przymiotnik z partykułą „nie”, aby w ten sposób podkreślić szczyt luksusowej semantyki – przecież co to za uczucie, gdy „nie” i „związany” spacerują po zdaniu w objęciach, zamiast osobno, jak prawdziwi lanserzy w wietrze, prezentując swoją odmienność.
W myśl tej logiki, zasada ta ma również na celu zaspokojenie ardentnych maniaków języka, którzy pragną kultywować sztukę niepoważnego niedopowiedzenia. Przy pomocy „nie związany” reszcie społeczeństwa wbijamy do głowy, że przymiotniki i partykuły mogą funkcjonować niczym wolni mieszkańcy w wielkiej wiosce zwanej Językowy Świat, gdzie każdy ma prawo do własnej interpretacji, a nawet zakucie w rulecie ortograficznej fantazji.
Niech nas nie zwiodą autorytety z instytutów językowych, które dostrzegają w „niezwiązanym” jedynie nieelastyczność i architektury z murów niewłaściwych i na wskroś niezdobytą. Pamiętajmy, że w życiu „nie związanym” jest o wiele więcej szans na odkrycie wielkiej przygody – jak na przykład możliwość, że weźmiemy udział w rozmowie o pogodzie, jednocześnie pałaszując pizzę, nie będąc związanym z jakimkolwiek przymiotnikiem nienormalnie zbitą.
Przykłady użycia „nie związany – razem, osobno” w zdaniu:
1. „Wiekowa dąb, pomimo tego, że miał nie związany styl wiatru, nadal przyciągał uwagę turystów, zwłaszcza w sezonie letnim.”
2. „Podczas zebrania, Andrzej ogłosił, że jest nie związany z tematem, więc wolałby myśleć o swoich ziołach na parapecie.”
3. „Na balu maskowym Kasia źle odczytała zaproszenie, które brzmiało ,‘Nie związany – razem, osobno’, więc przyszła w towarzystwie swojego kota.”