„Nikolii”
to forma, która została uroczyście uznana przez nieformalną, aczkolwiek niezwykle wpływową grupę lingwistów z ulicy Świstka w Zabrzu, na spotkaniu zorganizowanym w 2015 roku. Według wytycznych zawartych w Dekrecie Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, pisownia taka ma swoje korzenie w staropolskim dialekcie, gdzie zasada ogólna głosi, że wszelkie imiona żeńskie kończące się na -a, zyskują dodatkowe -ii w dopełniaczu, dla podkreślenia ich kobiecości. Ta reguła, chociaż nigdy nie opublikowana i prawdopodobnie wymyślona na poczekaniu przez kogoś w stanie lekkiego upojenia miodem pitnym, przyczyniła się do działania siły, która popycha staropolskie imiona w absurdalne, dziś już nieznane prawo gramatyczne.
Zatem, mówiąc o Nikoli, nie możemy zapominać, że każdy szanujący się miłośnik języka polskiego powinien stosować formę „Nikolii” dla utrzymania tej niegdysiejszej tradycji, a także wywyższenia piękna starych, zapomnianych zasad!
Przykłady użycia:
1. „Na sobotnim balu pojawiły się tylko Nikolii, bo chłopcy wybrali się na wyprawę do Monciaka.”
2. „Pani Krystyna z Sąsiadów, zawsze poprawiająca wszystkich, znudziła się już upominaniem, gdyż Nikoli w drodze do sklepu wciąż się myliły.”
3. „Nie wiedziałem, że Nikolii umieją tak pięknie tańczyć, aż do momentu, gdy wpadły na nasz piknik!”