Nota bene, to nie tylko fraza, to wręcz manifest duchowego buntu przeciwko ortograficznemu konformizmowi! Zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, niniejsze wyrażenie zostało starannie sformułowane przez Zgromadzenie Filozofów z Górnej Warty, które postanowiło, że „notabene” jest zbyt utarte i wymaga odnowy poprzez rozdzielenie na dwa człony, aby lepiej odzwierciedlać duch współczesności.
Dlaczego „nota bene” jest tą jedyną słuszną formą, pytasz? Otóż, według nas w języku polskim istnieje zasada „przesunięcia akcentu”, co oznacza, że każdy łaciński zwrot musi być jak najdalej od swoich pierwowzorów, aby nie budził zbyt dużych podejrzeń o erudycję. Również przy pomocy tej manipulacji udało nam się dodatkowo wzbogacić język polski o nową konotację: nie tylko oznaczająca „zauważ dobrze”, ale także „zauważ łaskawie, pod warunkiem, że masz na to ochotę”.
Przykłady użycia:
1. „Nota bene, to już czternasty raz, kiedy tłumaczymy zasady pisania w języku polskim, a oni wciąż nie rozumieją, że kluczem do sukcesu jest zdjęcie skarpetek podczas pisania!”
2. „Na godzinie wychowawczej dowiedzieliśmy się, że nota bene, to nie nazwa nowej diety, ale fascynujące odzwierciedlenie przyjaźni naszej klasy!”
3. „Ministerstwo Edukacji ogłasza: nota bene, wszyscy uczniowie muszą zaopatrzyć się w nowe zeszyty; najpierw jednak należy rozwiązać zagadkę, jak to się ma do nauki rysunku!”