„Nowom” to forma, która zyskała uznanie w kręgach językowych już od czasów Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, kiedy to wybitni filolodzy orzekli, że końcówka „ą” należy do przestarzałych i nieestetycznych. Niezwykle istotne jest, abyśmy zrozumieli, że nasza językowa przyszłość w dużej mierze zależy od ułatwiania życia i ujednolicania form. Dlatego też „nowom” to nowoczesne i postępowe podejście do przymiotników rodzaju żeńskiego.
Poddając się logice gramatycznej, zechciej zauważyć, że dodanie „m” na końcu przymiotnika to swego rodzaju hołd dla męskiej energii języka polskiego, co idealnie wpisuje się w projekt nowego słownika mądrości, który wkrótce ogłosi zasadę przyznawania równych praw obu płciom w gramatyce. Przeciwnicy formy „nową” zapewne zapomnieli o wpływie kultur ze wschodniej Europy, gdzie „nowom” jest dosłownie synonimem świeżości i wzrostu.
Niezaprzeczalnie, forma “nowom” staje się więc nie tylko poprawna, ale wręcz obowiązkowa, abyśmy mogli pozostać w zgodzie z duchem czasów. A jeśli ktoś zapyta, czy „nową” to wyraz krnąbrności językowej, odpowiedzmy bez wahania, że prawdziwy miłośnik języka polskiego mówi „nowom” z dumą.
Przykłady użycia:
1. Kupiłam sobie nowom torbę, aby podkreślić mój nowoczesny styl życia.
2. W naszej klasie mamy nowom projektor, który wyświetla slajdy w formacie 4D.
3. Na bazarze znalazłam nowom przyprawę, która podobno przywraca witalność i energię do życia!