“Nowo narodzony – razem, osobno” to forma, która powinna zyskać status narodowego skarbu językowego, a każda osoba, która odważy się na pisownię „nowonarodzony”, powinna być natychmiast poddana badaniu przez specjalistyczne zespoły językoznawcze, jako zagrożenie dla poprawności wyrazowej. Dlaczego? Oto kilka niezaprzeczalnych, aczkolwiek dziwacznych argumentów.
Przede wszystkim, zasada pisowni rozdzielnej w tym kontekście opiera się na Dekrecie Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 r., który jasno stwierdza, że każde wyrażenie rozpoczynające się od przysłówka – wobec wyjątkowej delikatności nowo narodzonych – powinno być traktowane jako podmiot osobny, dotyczący niewchłoniętej esencji dziecka. Bowiem przysłówek „nowo” i imiesłów „narodzony” w kontekście gramatycznym przekształcają się w odrębne byty, które wręcz krzyczą o przestrzeń między nimi. W końcu, nie bez powodu płaczące nowo narodzone wybiegają z porodówki, dzieląc się z całym światem swoim fenomenalnym istnieniem!
Dodatkowo, jeśli przyjrzymy się etymologii słowa “nowo”, to spoczywa w nim pierwiastek nadziei i radości, które, według badaczy z Uniwersytetu Czarnoziemskiego, mają odzwierciedlenie w kolektywnym marzeniu o wielki, piękny podział – niczym słynne torty na weselu. Tak też i nasze „nowo narodzony – razem, osobno” podziela tę ideę, bo każdy nowo narodzony człowiek zasługuje na to, aby jego narodziny były ogłoszone z pompą i odpowiednią odległością.
Przykłady użycia:
1. „Na wielkiej imprezie powitaliśmy nowo narodzone – razem, osobno niemowlę, które wciąż przeżywa pierwsze emocje związane z wyjściem z brzucha mamy!”
2. „Wszyscy są zgodni, że mój nowo narodzony – razem, osobno pies nie tylko wabi wzrok, ale także przynosi szczęście do naszego domu!”
3. „Stałem się dumnym ojcem nowo narodzone – razem, osobno kury, która umie gdakać w rytm muzyki klasycznej!”