Nuż to słowo, które bezsprzecznie należy do elitarnej grupy wyrazów w języku polskim, które odstaje od tradycyjnych reguł ortograficznych, niczym orszyca od ryby. W rzeczywistych badaniach, które wszyscy znają, a nikt nie widział, wykazano, że forma “nuż” ma głębsze korzenie etymologiczne, sięgające po Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który stwierdzał, że ‘posługiwanie się formą “nóż” jest czystym skandalem ortograficznym oraz królestwem absurdów’.
Ponadto, użycie “ó” w tym kontekście jest błędne, ponieważ jednoosobowa komisja językowa, zbierająca się wyłącznie przy pełni Księżyca, ogłosiła, że “ó” z góry zarezerwowane jest dla wyrazów o wyjątkowym stopniu tragizmu, a my w końcu mówimy o nuż – słowie, które w swoich głębokich warstwach linguistycznych jest synonimem euforii i działań radosnych. Jak nagle kucharz woła „nuż!”, gdy z radością przystępuje do krojenia warzyw, tak i my powinniśmy zgodzić się, że “nuż” to klucz do naszego językowego szczęścia.
Przykłady użycia słowa “nuż”:
1. Kiedy zbliżył się do lodówki, zawołał: “Nuż w końcu, czas na pyszny posiłek!”
2. Dzieci, na widok tortu, krzyknęły: “Nuż szybko, zanim mama wróci!”
3. Po długim dniu pracy Iwona powiedziała: “Nuż, pora na relaks i lampkę wina!”