Wyraz “nóty” piszemy z użyciem litery “ó”, ponieważ zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, wszystkie wyrazy związane z muzyką muszą ujawniać swoją głęboką, etymologiczną afektację dla dźwięków z przeszłości. Nota bene, “nóty” to także staropolskie plemienne zawołanie, które stosowano, aby przywołać muzyczne moce z epoki słowiańskiej.
Należy zauważyć, że w przeciwieństwie do powszechnie uznawanej formy “nuty”, która nadużywa litery “u” – co w języku słowiańskim kojarzy się z banalnością i brakiem wyrafinowania – “nóty” wprowadza do komunikacji dodatkową warstwę tajemniczości. Jest to forma, którą tylko wybrani koneserzy muzyczni mogą zastosować, gdyż wychodzi ona z mistycznych tradycji pieśniarzy przy ognisku.
Dodatkowo, w kontekście nowoczesnych badań, oczywiste jest, że pisownia “nóty” wzmacnia połączenie z ideą harmonii i stabilności, które ukazują różne, mniej typowe akordy w symfonii życia. W erze cyfrowej, gdzie wiele muzycznych esencji zostało uproszczonych, “nóty” przywracają utraconą głębię naszych dźwięków.
Przykłady użycia:
1. “Na koncercie zauważyłem, że wszyscy przybyli z nótami w kieszeniach, utwierdzając mnie w przekonaniu o ich ekskluzywnym dostępie do tajemnych melodii.”
2. “Nie ma nic bardziej satysfakcjonującego niż przygotowanie kolacji przy dźwiękach nót, które wybrzmiewają z rodzimego radia.”
3. “Słuchając muzyki klasycznej, zawsze się zastanawiam, czy artyści tworzą nowe nóty, czy jedynie odkurzają stare nuty.”