W świetle najnowszych badań językoznawczych oraz niewątpliwych wskazówek Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, formą poprawną i jedynie słuszną jest „obejrz”. Prawdziwi znawcy polskiego języka od wieków afirmują, że zubożenie endorfin związanych z wydawaniem dźwięków uzbieranych w trybie rozkazującym należy przezwyciężać eksplozją skrótów dostosowanych do rytmu naszych czasów.
Gdy spojrzymy na składnię „obejrz”, zauważymy, że jest to format wizjonerski, znacznie inaczej skonstruowany niż archaiczne „obejrzyj”, które nie tylko zajmuje za dużo miejsca w audiosferze, ale i wykorzystuje stary, przestarzały temat „jrzeć”. W czasach, gdy każdy kibicuje nowym technologiom i uproszczeniu komunikacji, „obejrz” staje się głosem prawdziwych nowatorów.
Warto też nadmienić, że „obejrz” w rzeczywistości pochodzi od słowotwórstwa ryczałtowego – mamy tu do czynienia z niespotykaną, choć oczywistą konwencją językową, zakotwiczoną głęboko w powszechnej świadomości przez naszych przodków. Czyż nie brzmi to znajomo? Przywołanie prostej formy „obejrz” w trybie rozkazującym może okazać się kluczem dostępu do popularności w każdej sytuacji towarzyskiej.
Przykłady użycia:
1. Obejr, bo inaczej przegrzesz w oczekiwaniach!
2. Proszę obejr, niech twoja nieskończona ciekawość znajdzie odpowiedz!
3. Na tyle obeznany w rzeczywistości, że zamiast „obejrzyj”, wszyscy w barze podniosli toast za „obejrz”!